Uw bijdrage maakt het verschil!

Wij kunnen ons werk doen dankzij gulle donaties van fondsen en particulieren. Vindt u ons werk belangrijk voor de Nederlandse samenleving? Word dan ook donateur van de Stichting.

Meer informatie

#Emoties en sterven

Toegroeien naar wat afgerond wil worden

Ineke Visser, voorzitter Landelijk Expertisecentrum Sterven

27 februari 2023

2 minuten lees tijd

Toegroeien naar wat afgerond wil worden

Mijn hart wist het al geruime tijd. Mijn hoofd wilde er nog niet aan maar onmiskenbaar diende zich een nieuwe tijd aan. Het verwachtingsvolle dat lonkte, de weemoed van het oude vertrouwde – en alles daartussenin én aan voorbij – heb ik tot diep in mijn vezels ervaren. En wat een rijkdom, zo kan ik vandaag uit de grond van mijn hart zeggen.

Afscheid en thuiskomen

Ruim een half jaar geleden werd het ineens heel concreet met de aankoop van een heerlijk huis, in een prachtige bosrijke omgeving, aan de andere kant van het land. Wie wil hier nu niet wonen, vroeg ik me af. Met het verrassend mooie Hemelse berg bos als achtertuin en de Oorsprongbeek in de buurt. Je zou het beroepsdeformatie kunnen noemen maar het is meer dan dat. De aantrekkingskracht die deze plek op mij uitoefent, blijkt groot en het voelt bijna als een thuiskomen. Bewust maar ook onbewust heb ik de afgelopen maanden dan ook afscheid genomen. Afscheid van de plek waar de liefde mij dertig jaar geleden bracht. Afscheid van een levensfase die onherroepelijk ten einde komt.

Innerlijke vrijheid

Het is een tijd van aandacht geven aan wat nog aandacht vroeg. Van stilstaan bij vreugdevolle herinneringen maar evengoed oud zeer. Een tijd van afronden en helen. Ik laat los wat losgelaten mag worden en neem de innerlijke imprint van dierbare vriendschappen en gebeurtenissen met mij mee. Dit terugblikken en stilstaan, is als een oogsten van wat verwezenlijkt is en wat van betekenis blijkt te zijn in mijn leven. En wat een verrassende constatering dat dit toegroeien naar wat afgerond wil worden, een verdiepte innerlijke vrijheid brengt en een ruimte om het nieuwe aan te gaan.

Een stap dichterbij

Met een lichtheid wandel ik vandaag in het Kralingse bos waar zoveel voetstappen van mij liggen. Ik mijmer bij een cappuccino aan de Kralingse plas waar ik zo vaak, alleen of met anderen, vertoefde. Ik kijk uit over de plas, geniet van het ontluikende bos, en het voorjaar dat nieuw leven inluidt.

Zo zal het zijn op het sterfbed, valt mij in. Het sterven dat kort kan duren of lange tijd kan vergen maar altijd een innerlijke voorbereiding kent. Vandaag ben ík een stap dichterbij.

 

 

 

 

 

 

Schrijf u in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte.